Op hierdie dag, 29 Maart 1980, het ek trou beloof aan Willie Claassens, wat vanjaar se viering dus een van daardie mooi ronde getalle maak wat vra na iets spesiaals, so tussen die silwer van 25 jaar en die goud wat nou net tien jaar in die toekoms lê. Daarom het ek reetroueds meer as twee jaar gelede begin dink aan ’n intelligente en romantiese opsie, en wat meer romanties as ’n besoek aan Parys.? Ek kon nie my vinger lê op my versuim om werk te maak daarvan nie, en toe die Notre Dame katedraal boonop in 2019 beskadig is in ’n brand, het ek gelate aanvaar dat 2020 nie die ideale jaar gaan wees vir ’n besoek aan Parys nie.

My tweede keuse sou wees die Drakensberge waar ons wittebrood gehou het, of Cintsa-Oos, ons geliefde vakansieplek. Veranderde werksomstandighede in die gesin, het daardie opsies onverwags moeilik gemaak, maar nie onmoontlik nie. Tog, weereens het ek nie die nodige reëlings begin tref nie. En toe gebeur die onvoorsiene: Corona tref die wêreld en ons gaan op ons herdenking reeds ingeperk wees. Dat ons geen reëlings gehad het wat in die wiele gery is nie, beskou ek as voorsiening.toring2

Ons het slegs Donderdag gehad om iets saam te doen ter viering van ons groot dag, en die logiese keuse was ’n uitstappie na Harties. Waarom? Daar is darem ’n replika van die Eiffeltoring, maar die werklike rede is meer nostalgies.

Nadat ek en Willie die grens tussen vriendskap en buurmanskap oorgesteek het, was ons eerste “date” juis ’n dag in Hartebeespoort. Dit het in 1979 baie anders daar uit gesien. Middagete was destyds ’n piekniek langs die dam, geen komplekse met beperkte toegang nie.  Die beroemde damwal, ’n replika van die Arc de Triomphe in Parys, staan darem nog net so statig as toendertyd.

Net vir ’n wyle kon ons ons verbeel dat ons in Parys is, weliswaar ietwat verlate, wantdam alles was aan’t gereed maak vir dbergie inperking. Vanaf die uitkykpad bo-op die berg kon ons nou nie die see sien nie, maar wel die mooie watermassa wat tussen die voue van die berg sy lê gekry het.

Vandag het ons braaivleisie goed afgegaan en dag drie van ons grendelstaat is agter die rbraaiug. Daar was genoeg tyd vir terugdink aan die pad tot hier op veertig jaar. Dit was nie sonder sy uitdagings nie. Twee dae voor ons troudag, het my ma haar voet gebreek en moes daar vinnig ’n paar wysigings aan ons trouplanne gemaak word. Met ons 25ste herdenking het die sonsondergangvlug in ’n Cessna, noodgedwonge ’n aandvlug geword as gevolg van ’n hewige laatmiddag donderstorm. En nou op veertig jaar? Die jaar van die groot virus sal sekerlik nie vergeet word nie, maar my hart is vanaand dankbaar.