Kristel Loots Omnibus

Ek het al heelparty van Kristel Loots se romans gelees en geniet, maar nog nooit haar vroeëre romanses onder oë gehad nie. Lapa Uitgewers het in Desember 2018 drie van haar romanses onder die titel, Om jou te vind, uitgegee. Die verhale is onderskeidelik in 2006, 2004 en 2001 uitgegee, maar dit is steeds relevant en kan menige nuwe romanses figuurlik onder die stof loop. Dit is nou indien jy, soos ek, hou van Kristel se pittige skryfstyl, en die mensekennis en deurleefdheid wat duidelik deurslaan in haar skryfwerk.

In Liefde op Vergeetbaai, loop Irmariana haar vas teen ‘n buurman wat stug en onvergenoegd voorkom, maar tog goeie maniere en besorgdheid wys wanneer sy dit die minste te wagte is.

Die held, of te wel Kiki se kroonprins, is gesteld op sy privaatheid en loop kaalvoet in sy huis rond. Teen alle verwagting in, laat hy vir Kiki toe in skristely ruimte, met interessante gevolge. Wanneer Kiki se verlede letterlik voor haar deur verskyn, lyk dit asof haar sprokie finaal versplinter.

Sieraad uit as was vir my ‘n groot verrassing. Byna soos ‘n roman in gekondenseerde vorm, met genoeg intrige en verskuilde agendas om die leser aan die wonder te hou. Die kontroversiële debat oor rook is die as (verskoon die woordspeling!) waar rondom die skrywer ‘n slim verhaal geweef het.

Volpunte aan die skrywer vir heerlike leesgenot in die romansegenre.

 

Advertisements

Raaiselkind

Lanklaas, indien ooit, het die slotreël van ‘n boek my laat wakker lê, en dink en wonder…

Annelie Botes skroom mos hoeka nie om moeilike temas aan te durf nie. Die daaglikse stryd om oorlewing, (want ek glo dit kan só erg word) met ‘n erg outistiese kind, het my ontsenu aan die een hand, maar dan ook opnuut ‘n groot dankbaarheid ontketen dat my eie kinders se huil toendertyd niks meer as koliek was nie!

Ek sal die boek nie aanbeveel vir lesers wat besonder sensitief is vir swaarkry nie, want daarvan is daar oorgenoeg vasgevang. Miriam was dié karakter wat my telkens paragrawe laat herlees het, en die gemoed so effens gelig het met haar unieke taalgebruik en fyn waarneming.

Skitterende, moeilike stuk leeswerk!

Ter wille van liefde

In ’n tydgleuf waar liefde en vrede oral verkondig word, tel ek Susan Olivier se eerste SuperRomanza op en lees van die mag wat liefde het om ’n mens se ingesteldheid, voorafopgesette ideas en voorkeure te verander. Anja keer terug na die plattelandse dorpie vanwaar sy weggevlug het toe haar verloofde se ontrou haar wêreld gekantel het. Sy moet noodgedwonge tyd daar deurbring, en in die proses moet sy stuksgewys die spoke van die verlede aanspreek.

Die vele randkarakters word aanvanklik vinnig aan die leser voorgestel en ek moes kophou. Later sou ek besef dat dit nodig was omdat daar ’n veelvlakkige storielyn tussen die buitliefde2eblaaie van die boek vasgevang moes word.

Verwerping, en gevolglike oorkompensasie, onderskryf grootliks Anja se ingesteldheid teenoor die dorp en sy mense. Mettertyd kom die leser agter hoeveel dit haar totale menswees gevorm het. Ander minder goeie eienskappe wat die rolspelers dryf, is byvoorbeeld afguns, selfsug, gierigheid en vooroordeel. Alles is beslis nie negatief nie, want daar is ook omgee en vergifnis en ’n oulike dogtertjie wat beslis bydra om Anja se hart te verander.

Susan Olivier het haarself reeds bewys as suksesvolle romanseskrywer, en sy het hierdie meer uitgebreide plot met gemak hanteer. Dalk te laat vir die kerskous, maar skaf dit gerus aan.

Als oor kop in die feestyd

Die feestyd het aangebreek, en baie lesers het méér tyd as normaalweg om in ’n boek verlore te raak. Ekself het ’n besonder bedrywige, maar baie geseënde eerste helfte van Desember beleef en vir lees was daar min tyd.

Bernette Bergenthuin se tweede roman is reeds in 2014 gepubliseer, en dit was my keuse vir die vlug Kaapstad toe. Dit was egter eers met my tuisk38067fbc2e3f3f7567c38a003433f040oms, wat ek reg kon laat geskied aan hierdie heerlike verhaal.

CC Veldsman was nog altyd ’n rebel. Ná haar pa se dood, neem sy, getrou aan haar impulsiewe aard, hals oor kop ’n besluit wat haar familie en haar besigheid, ook haar lojale werknemers, ten nouste raak.

Dit was ’n plesier om te beleef hoe die hoofkarakter ontwikkel en haar spoke in die oë kyk. Die randkarakters is ook goed ontgin en ondersteun die hoofstorielyn uitstekend.

Indien jy dus nog nie hierdie een onder oë gehad het nie, kyk gerus uit vir die goeie aanbiedings, by byvoorbeeld Lapa en Graffiti Boeke.

 

Soos ’n diep waterkuil

Die nuutste spanningsverhaal van Peet Venter is vir my ’n openbaring op vele vlakke. Die omslagontwerp is treffend, die titel maak voorsiening vir wye interpretasie en die subtitel laat ’n kilte by my rug afkruip.

Binne die eerste bladsye word leser sowel as speurder Boel Helberg skokkend betrek by die grusaamheid van die derde in ’n reeks moorde. Boel besef dat hy persoonlik geteiken word, en dat die moordenaar ’n makabere speletjie met hom speel.

Wat opval is die feit dat die verhaal nie deurspek is met tegniese detail oor polisie-, ondersoek- en forensiese werk nie. Veel eerder word daar gekonsentreer op verhoudings, en 3b7958d230d84372c43c20bba7f01b89in besonder dié van ’n pa met sy kind. Ook die psige van die moordenaar en die familie van slagoffers, steel Boel se gemoedsrus. Boel bevraagteken verder sy eie vermoëns as pa. “Hy besef dit was die eintlike rede waarom hy sy pa gebel het, om vir hom te vra hoe om ’n goeie pa te wees.” (Bl. 89)

Die manier waarop Boel Helberg aan die leser voorgestel word, was vir my uitsonderlik. Hy is ’n man wat nie maklik praat nie, en die bondigheid waarmee sy gesprekke en selfs sy aksies weergegee word, die kort sinne, onderstreep presies die tipe karakter wat die skrywer probeer oordra. Omdat ek nie bekend is met die skryfstyl van Peet Venter nie, kan ek nie ’n mening waag of dit spesifiek tot hierdie verhaal is, of die algemene skryfstyl van die skrywer nie. Dit slaag egter, en die karakter is vir my oortuigend. Ek sal persoonlik glad nie omgee om weer ’n ondersoekpad met Boel te stap nie.

 

Katoog Luna is terug

Die enigmatiese Mike neem vir Sersant Luna Joubert, en haar geliefde halfbroer, Johan, saam met hom Mauritius toe op een van sy geheime sendings. Om hulle veiligheid te beskerm, deel hy geen detail met hulle nie, slegs dat hulle ’n front moet voorhou van vakansiegangers, en dat jy en Luna verloofdes is.

Sommer binne die eerste bladsye, begin spanning opbou wanneer daar ’n koelbloedige moord gepleeg word, waarby die drie Suid-Afrikaners onwillig betrek word. Dit terwyl hulle juis geen aandag op hulself wil vestig nie. Die skrywer hou die spanningslyn enduit snaarstyf, soveel so dat ek begin vrees het dat een, of selfs alm5c5c80eff0022a7e2494b9ccdc6dd00dal, in gevaar is om nie te oorleef nie. Die antagonis is harteloos, onstabiel en invloedryk. 

Hoewel ek baie hou van ’n interessante, spannende speurverhaal, is erge grafiese geweld en ’n oormaat van kru taal nie eintlik my koppie tee nie. Daarom kan ek hierdie reeks van Jeanette Stals met vrymoedigheid aanbeveel vir lesers wat my sentimente en voorkeure deel.

Ek wil voorstel dat lesers begin met Katoog en Vermis, maar indien dit nie moontlik sou wees nie, moet asseblief nie nalaat om Dag Drie te lees nie. Die oop einde laat my met die hoop dat daar reeds aan ’n vierde aflewering in die reeks gewerk word, sommer ook met die hoop op ’n romantiese wending in ’n toekomstige storielyn.

 

 

 

Ami Anniston-Parker se storie

Dit was ‘n groot sprong vanaf die dogtertjie in Liefde vir ‘n ridder, met die heldeverering vir Jack Parker, na die skoonheid, Ami, wat nou self die nagklub bestuur wat sy by haar biologiese pa geërf het. Sy het probleme wat erg kan impakteer op076a2da0a4a1e582b8c54a8980ef2b1b die Parkers en wat sy dus self probeer hanteer, ten koste van haar reputasie en aansien. Hoe lank kan sy die wolf weghou van die deur af? En gaan dit haar kans op geluk saam met Brad Johnson verongeluk? In hierdie vierde aflewering van die Parkers se sage, hou die skrywer die leser lank in die duister oor die ware toedrag van sake, en met haar ondernemende skryfstyl verseker sy dat jy die boek nie neersit voordat die raaisels opgelos is nie.

Die vorige Romanza’s in die reeks is steeds by Lapa Uitgewers beskikbaar. Die eerste was Liefde vir ‘n vuurvreter. Didi Potgieter het ’n heerlike fondasie gelê vir die latere sages van die skatryk Parker gesin. Imke beland in New York nadat sy ‘n paar skuins klappe van die lewe ontvang het, en dit is nog lank nie die einde van haar ontnugteringe nie. Inteendeel, die skrywer slaag goed daarin om ‘n stewige spanningslyn te handhaaf deur onverpoosd struikelblokke oor die pad van Robert en Imke se verhouding te gooi. Didi Potgieter se gemaklike en vernuftige skryfstyl, doen reg aan hierdie liefdesverhaal.

Dit is opgevolg deur Liefde vir ’n vlinder. Wat het skeefgeloop in Emma Parker se lewe wat haar genoop het om onder die Parker-naam uit te beweeg, haar op onbekende terrein te gaan waag? Die leser ontdek vinnig dat die verhaal in essensie draai om geld. Geld wat die Parkers in oorvloed het, geld wat veearts Pieter Joubert broodnodig het om sy visie vir ‘n rehabilitasiesentrum vir wilde diere, uit te voer.

Die derde in die reeks was die baie suksesvolle Liefde vir ’n ridder, die verhaal van Annabel en jong Ami, wat ons nou as volwassene vind in Liefde vir ‘n cowboy. En natuurlik die imponerende Jack Parker, wat sy groot liefde byna deur sy vingers laat glip het.

Dit was ’n leesplesier om die pad met die Parkers te stap. Kry sommer die reeks en leer hulle ken.

 

 

Kantelpunt

Sophia Kapp se jongste boek, Kantelpunt, is ’n onverskrokke stuk stryfwerk wat moeilik in enige genre ingekamp kan word. Ek staan verstom oor die wydte en diepte daarvan, onderwerpe wat sy trompop aandurf, wat grootliks taboe is in die deursnee vrou (en man) se verwysingsraamwerk. Of dalk is my verbasing gesetel in die feit dat ek, anders as die skrywer, geneig is tot ‘n volstruispolitiek, waar dit aanvegbare sake aanbetref. Ek voel dit is ‘n boek wat lesers soos ek, gaan noop om te herlees omdat die meesleurende herinneringe van Nellie jou aanvanklik miskien te vinnig laat lees het. Met so ‘n tweede besoek, gaan ons dalk opnuut uitgedaag word om kop uit die sand te haal.

Wat my verder beïndruk is die effektiewe aanwending van die wye verskeidenheid van aanhalings, wat getuig van intensiewe navorsing. Dit gee vir die konvensionele en/of konserwatiewe leser byna ’n blitskursus in die onderwerpe wat aangeraak word. Onderwerpe wat direk impakteer op die proses waardeur Nellie van der Merwe gaan om uiteindelik te kan verklaar dat sy goed genoeg is. Daar word ook meerdere kante vf0d00b2447f56c75035c88814b14355ean die polimieke gekwoteer, wat die leser die geleentheid gee om daaroor te dink.

Die redenasievermoëns van Nellie wanneer sy uitgedaag word om haar sieninge te verdedig, verdien spesiale vermelding. En wanneer hierdie voorheen inskiklike vrou uiteindelik haar stem kry, is die stem van Petronella Jacoba van Aarde hard en duidelik.

Ek het geen twyfel dat hierdie boek opslae in leserskringe gaan maak nie, soos die talle resensies en indrukke reeds aangetoon het.

Losprys

Martin Steyn plaas sy leser midde een van die smeulpotte in Suid-Afrika, en met soveel eerlikheid dat mens deurentyd die gevoel kry dat hierdie net sowel ’n ware verhaal kon wees. Die skerp kontras tussen die omstandighede en die mense van Mitchells Plain en omstreke, en dié van Llandudno, die bendes, die tienerswangerskappe, en helaas, kinders wat wegraak, kom krap aan ’n mens se gemoedsrus. Deur die oë en woorde van adjudant Enzo Ariefdien kry die leser ’n nugtere kyk in die lewe van polisiebeamptes: “’n Poliesman is ’n cleaner. Ons kom met ’n mop en maak skoon so goed ons kan ná een mens ’n ander een besteel het, aangerand het, of in ons geval, vermoor het. En ons kan nie altyd die vlekke uitkry nie.” (Bl. 251)

Die ontvoeringsaak wat die laaste bietjie hoop vir Ariefdien se gesinslewe kom steel, en wat vir onderhandelaar Karla Blanckenberg ’n ontstellende terugslag inhou, word opgelos, maar aan die einde van digby vier honderd spanningsvolle bladsye, kon my kop nie klaarkry met die karakters en hulle probleme nie. Die noot waarop die verhaal eindig, strook heeltemal met die ontsetting van die realistiese storielyn.losprys

Ek vind dit altyd interessant om aan die einde van ’n boek die skrywersnota te lees. In hierdie geval gee dit goeie insig in die proses en rolspelers wat bygedra het om ’n spanningsverhaal van formaat te lewer. Hierdie is Martin Steyn se vierde misdaadriller, en ek kan heeltemal begryp waarom hy reeds twee maal ATKV-Woordveertjies verwerf het. Ek het daarvan gehou dat kru taal oordeelkundig tot die nodige beperk is, en hy is ’n woordkunstenaar wat ’n toneel lewe gee, soos lig wat by ’n paar vensters “insukkel” en Radoxwurms wat tot skuim oplos.

Ek wil glo dat misdaadlesers reeds begin uitsien na die volgende uit sy pen.

Liefde en logika, versoenbaar?

Met ’n hele rits romans agter die blad, is dit nie verrassend dat Marilé (Alta) Cloete met, myns insiens, groot sukses, haar eerste SuperRomanza die lig laat sien het nie. Hierdie boek volg ook die nuwe tendens om ernstiger temas in romantiese fiksie aan te spreek, wat diepe aan die storielyn verleen. Dit gaan nie langer bloot oor held ontmoet heldin, stryk ’n paar hobbels plat en leef die droom nie.

In hierdie verhaal het ons ‘n heldin wat herstel van kanker, en ‘n held wat die seer uit sy jonger dae, met logika en harde werk probeer besweer. Die skrywer gebruik briewe wat die twee hoofkarakters deurentyd skryf, baie effektief om inligting, emosies, terugslae en vordering oor te dra aan die leser.

Ons het hier te make met ’n deurwinterde skrywer wat presies weet hoe om die leser enduit te boei. Ek het die reis deur Australië besonder geniet omdat die verskillende stadia van die ontwikkelende, helaas sukkelende verhouding, so soomloos met die inligting oor plekke, diere en mense verweef is. En dan is daar die logika, wat dalk net die knie moet buig voor die liefde. DqqysLjX4AEwqYA